STEFAN HERTMANS - ASCESE


We doen het om de veertien dagen met elkaar, telkens op dinsdagnamiddag tussen vijf en halfzeven.
We verliezen niet veel tijd; zodra hij binnenkomt en ik zijn aftershave in de kamer gewaarword, beginnen we eraan. Nochtans hebben we ook geen haast, we doen het rustig aan, maar we doen het wel de hele tijd door. Op sommige details komen we even terug, hernemen hier of daar iets en lachen. Niet uitbundig - gewoon.
Het geeft ons rust om bepaalde gebaren te hernemen – de manier waarop je met je pink doet wat je hersens denken, althans: voor zover niet je pink denkt en je hersens doen, want hoe meer we het doen, hoe onduidelijker dat wordt. Veel dingen doen iets zonder dat je daar zelf iets voor doet. Kuchen bijvoorbeeld – kuchen doet altijd alles alleen. Het komt uit je keel en het zet de ander tot lachen of vertedering of verdriet aan, en je hoeft verder niets meer te doen, het hek is van de dam en alles gaat vanzelf zonder dat je weet waar je zal uitkomen.
Fluiten, vooral tussen de tanden, heeft dat ook, dat eigengereide. Soms gaat dan het glas ook fluiten, en in de tuinen achter ons ligt smeltende sneeuw.
De centrale verwarming suizelt in de oren.
We doen gewoon door. Als hij even iets niet aangenaam vindt of pijn heeft, doet hij zijn ogen dicht en wacht. Op deze kleine, delicate ogenblikken haast ik mij dan toch: om onmiddellijk te weten dat die weke plek in de tijd geen uitbreiding neemt naar het eindpunt toe, en ik zeg iets dat zijn aandacht afleidt, dat de levensgevaarlijke betovering van het wachten verbreekt. Want als dat me niet lukt, zal het wak van vertwijfeling een zee worden, die onze dichtgevroren sentimenten overspoelt. Dan is alle orde en regelmaat verloren, de betovering van het afgesproken uur, de charme van een strafbare samenzwering zonder zin.
Dan kijkt hij even door het raam en we gaan door, nog tien minuten, tot halfzeven. En dan zeg ik zacht, licht hijgend nog, zijn naam, zodat het stil wordt in de kamer: Ascese –.
Hij kleedt zich om en gaat.


[Dit verhaal verscheen eerder in Stefan Hertmans, De grenzen van woestijnen - verhalen, Meulenhoff Editie 1028, Amsterdam, 1989]
 ______________________________
Stefan Hertmans (1951) publiceerde onder meer poëzie, romans, essays, theaterteksten. Zijn recente boekpublicaties zijn Het verborgen weefsel, roman (2008), De val van vrije dagen, gedichten (2010), De mobilisatie van Arcadia, essays (2011). Onlangs publiceerde hij zijn roman Oorlog en terpentijn, waarvan al meerdere drukken zijn verschenen.